Yazar, iki yıl boyunca her hafta edebiyat üzerine yazılar yayımladıktan sonra on iki yıl süren bir araya gelmeyle karşılaştı. Sözcüklerden uzaklaşmasının nedenini, yazma isteğinin tükenmesi değil; hayatın temposunun ve sorumluluklarının önceliği olarak açıklıyor.
Bu süreçte okuduğu kitaplar, izlediği filmler, sokaklarda karşılaştığı yüzler ve dönemin genel değişimi zihninde birikti. Yazı masasından uzak kaldığı dönem düşünsel olarak boş geçmedi; her gün yeni izler ve sorular üzerine birikti.
Yazar, mürekkebin hafızasını, kurusa da ilk temasın izini koruyan bir çağrışım olarak kullanıyor. Bugün yazmaya başlaması, yalnızca yeniden bir metin üretmek değil; uzun bir suskunluğun ardından edebiyatla yeniden kurulan ilişki anlamına geliyor.
On iki yıl önce bıraktığı dünyanın ve kendisinin değiştiğini kabul ediyor. İlk yazılardan sonra bu süreçte daha olgun, daha yorgun, ancak aynı zamanda daha coşkulu bir ses bulunduğunu belirtiyor.
Gelecek yazıların, geçmişteki iki yıllık düzenli birleşmeye saygı duruşu olduğunu ve yeni bir dönemin başlangıcını işaretlediğini söylüyor. Hedefi, haftada bir edebiyat aracılığıyla yaşamın gürültüsünden uzaklaşmak ve okurlarla paylaşılan bir söz alanı oluşturmak.
Mürekkebin unutmadığı, her yazının insanlığın ortak hafızasında bir iz bırakması fikriyle bitiriyor. Yazı masasını yeniden düzenleyen ve kalemin kapağını açan yazar, edebiyatın sakin ve insana iyi gelen tarafına yeniden kavuştuğunu duyuruyor.
Kaynak: Evrensel
