Yazar, Türkiye’nin Avrupa Birliği ülkeleriyle köprüleri atmasının Türk dış turizmini vize kolaylığı sağlayan ülkelere yönlendirdiğini belirtiyor. Vietnam, Fas ve Özbekistan, öne çıkan turizm destinasyonları olarak sunuluyor.
Bu ülkelerin doğal kaynakları, ucuz ve genç iş gücü ile stratejik konumları uluslararası sermayeyi çekiyor. Yazar, arazi ve kaynakların kullanımının antidemokratik rejimlerde kolaylaştığını, tarım alanları ile yer altı ve yer üstü kaynaklarının yabancı yatırımcıya açılmasının bu yapıları cazip hale getirdiğini savunuyor.
Vietnam’da toprak devleti yapısının yolsuzluğu artıran yatırım teklifleriyle sert tedbirlere yol açtığı, Ha Long Körfezi’nde Hintli milyarderlere peşkeş çekilen araziler ve boş yapıların bulunduğu aktarılıyor. Özbekistan’da da toprakların yönetimde olduğu ve yoksul halka başka bölgelerde konut gösterildiği belirtiliyor.
Fas’ın meşruti monarşi düzeninde kralın geniş yetkileri bulunuyor. Yazar, ABD’nin Suriye Özel Temsilcisi Thomas J. Barrack’ın Türkiye’de sürdürülmesini istediği merhametli monarşi fikrinin en yakın karşılığını Fas’ta görüyor. Fas ve Özbekistan’ın İsrail’e duyduğu sempati ile iş birliği isteği de ortak özellik olarak ele alınıyor.
Sohbetler ve anayasal güvence zayıf, hak arama kanalları tıkanmış ülkeler küresel güçlerin yatırım alanı olarak gösteriliyor. Rejimlerin oluşan zenginliği halkla paylaşma biçimi tartışılırken uluslararası sermayenin insan hakları ihlallerini önemsemediği ileri sürülüyor. Halkın tepkisi sermaye kaçışını ve rejimin sertleşmesini getirebilir.
Merhametli monarşi çağrısı, yazarın görüşüne göre, demokrasiyi deneyimlememiş ve rejimleri yıkılma sürecinde olmayan ülkelerde uygulanabilir. Direniş gösteren toplumlarda uluslararası sermayenin işi zorlaşır. Acı çeken halkların geleceğini yeniden kurma iradesi belirleyici olur.
Kaynak: Cumhuriyet Son Dakika
