Eastbourne’daki Towner gallery’de açılan Maybe: Ryan Gander serisi, kavramsal sanatçının resim karşıtlığını yeniden düşündürüyor. Gander boyamayı ve çizmeyi anlamsız buluyor; gerçeği kopyalamayı fotoğraf çekmeye göre neden daha akılsızca saydığını soruyor. Ancak seride resimler bulunması, bu direncin doğurduğu beklenmedik çelişkiyi oluşturuyor.
Sanatın ölçülebilir eserlerden çok fikir, biliş ve uyandırdığı duygularla ilgili olduğunu savunuyor. Kariyerindeki kokteyl tarifleri, hazine avları, satış otomatikleri ve araba parçalarıyla yapılan satranç takımları bu esnek yaklaşımı yansıtıyor.
Chester doğumlu Gander’ın çocukluğu, kırılgan kemik hastalığı nedeniyle hastane yataklarında geçmiş. Bu dönem hayal gücünün gelişmesini sağlamış. Sanatçı, hareketi sınırlansa da koreograf olmayı seçebileceğini düşündüğünü söylüyor; yaratıcılığı zor sorunlara ilginç çözümler bulmakta görüyor.
YBAs sonrası İngiliz sanatında yetişen kuşağın zorluğunu anlatıyor. Bu dönemi bencil, ilgi çekici ama yüzeysel buluyor; dönemin yapıtlarının Benelux ile Fransa’da alay konusu olduğunu söylüyor. ABD ile Japonya’da daha tanınan sanatçı, Turner prize için aday gösterilmediğini belirtiyor.
Serginin sürprizi, resimlerin Gander ile oğlu Baxter arasında ortak üretilmiş olması. Otistik ve sözel iletişim kurmayan Baxter’la geliştirilen eserler, Picture Exchange Communication System kartlarından esinleniyor. Gander, beachball resmini yapıp oğlunun tepkisini ölçmeye çalıştığını anlatıyor. Sergideki büyük top ve karşı duvardaki beachball bu sürecin sonucu. Baxter’ın oluşturduğu besteler ise galeri duvarındaki kurmalı müzik kutusunda çalıyor.
Gander, soyut resim için iyi ya da kötü ayrımı yapılmadığını savunuyor. Kurulum sürerken bu resimleri ilk kez gösterdiğini, sanat olarak sevip sevmediğinden emin olmadığını belirtiyor. Böylece seri, resme yönelik direnciyle bu çalışmalar arasındaki ilişkiyi açığa çıkarıyor.
Kaynak: The Guardian International
